In de Spotlight: Eva van Overbeeke, founder Ink District Amsterdam

Alles wat je je voorstelt bij een tatoeëerder is Eva van Overbeeke niet. Ze zit zelf niet onder de tatoeages – sterker nog, ze heeft er geen één -, ze heeft een achtergrond in de mode en Ink District is geen donker hol met harde rockmuziek, maar juist een lichte, rustgevende shop waar iedereen zich op zijn gemak voelt. Ze vertelt ons hoe ze per ongeluk de tattoo-business inrolde en een succesvolle shop op heeft weten te zetten na het faillissement van haar modelabel.

Interview en tekst: Marcellina Rietvelt

Wat houdt je op dit moment allemaal bezig?
“Ik heb sinds mei 2015 samen met mijn partner Jeffrey mijn eigen tattoo shop: Ink District Amsterdam. We hadden het idee dat de tattoo scene een flinke verschuiving had gemaakt, maar dat niet veel shops mee veranderden. Tatoeages zijn niet meer voor een bepaald type persoon. Daar wilde ik dan ook met ieder aspect van mijn shop op inspelen. Ik vind het belangrijk dat wij laagdrempelig zijn, dat iedereen zich op zijn of haar gemak voelt bij ons, dat er ontspannen muziek gedraaid wordt en dat er gewoon een prettige sfeer hangt. Zo hebben we het dus ook ingericht. We hebben gekeken naar wat wij prettig zouden vinden en waar wij naar binnen zouden stappen, en dat blijkt aan te slaan. We zijn met zijn tweeën begonnen in een pand op de Wallen: ik als tatoeëerder en Jeffrey voor de zakelijke kant. Begin 2016 moesten we dat pand uit en zijn we verhuisd naar het pand aan de Nieuwezijds Voorburgwal waar we nu zitten. Inmiddels zijn we flink gegroeid en hebben we regelmatig buitenlandse gastartiesten in de shop. Het gaat dus eigenlijk heel erg goed!”

Hoe ben je gekomen waar je nu bent?
“Ik kon als kind eerder tekenen dan lopen en heb dus altijd geweten dat ik iets creatiefs wilde doen. Mijn beide ouders zijn kunstenaar en hebben altijd atelier aan huis gehad. Ik ben dus met tekenen en schilderen opgegroeid. Toen ik een jaar of zeven was begon ik met het tekenen van mode. Er zat een klein stoffenwinkeltje bij mijn school, waar ik dan stukjes stof kreeg die ik bij mijn tekeningen kon plakken, zodat duidelijk was hoe ik het ontwerp voor mij zag. Dat was het moment waarop ik dacht: ik wil mode-ontwerper worden. Ik ben naar kunstacademie HKU in Utrecht gegaan. Na een jaar ben ik overgestapt naar de AMFI – waar ik mijn beste vriendin Delia leerde kennen met wie ik later een modelabel startte -, maar dat bleek niets voor mij. Ik ging dus weer terug naar Utrecht, maakte daar mijn opleiding af en volgde vervolgens een master aan Fashion Institute Arnhem.”

Na je master besloot je een eigen modelabel te starten?
“Delia volgde dezelfde master in Arnhem en onze ontwerpen en ideeën bleken keer op keer op een lijn te liggen. In plaats van met elkaar te concurreren, besloten we daarom na onze studie samen een modelabel te starten: EnD by Eva and Delia. Onze eerste collectie showden we op Amsterdam Fashion Week en was een enorm succes! Daarna ging het hard. We stonden bijna wekelijks in magazines, werden benaderd door alle grote modellenbureaus of ze modellen naar onze casting mochten sturen, wonnen de Prix de la Mode (de zogenaamde awards binnen de mode-industrie die jaarlijks worden uitgereikt door Marie Claire, red.) en werden uitgekozen als een van de ontwerpers die deel uit mochten maken van Red Light Fashion, een project van HTNK waarbij leegstaande peeskamertjes op de Wallen werden gebruikt als atelier. In de drieënhalf jaar die volgde, maakten wij zeven collecties en vonden wij het tijd voor een volgende stap. Aandacht krijgen is leuk, maar het gaat er natuurlijk om dat je label bij winkels komt te hangen en verkoopt. Alleen waren wij, net als veel creatievelingen, niet zo sterk in het zakelijke gedeelte en hadden wij niet voldoende vermogen om de investeringen te doen die gedaan moesten worden om verder te komen. Er kwam een investeerder op ons pad, die na maanden van onderhandelen onze zakelijke partner werd. Wij vernieuwden vervolgens onze huisstijl, er kwam een nieuwe website, een webshop en in India zouden ze onze collecties produceren. Dat waren enorme investeringen, die we zelf niet hadden durven doen, maar nu we iemand achter ons hadden staan, gingen we ervoor. Ik denk dat wij een week of vijf van start waren met die nieuwe business partner, toen zijn relatie uitging. Zijn ex, die graag ‘iets in de mode wilde doen’, bleek zijn grootste drijfveer te zijn geweest om met ons in zee te gaan. Nu zij weg was, bleek zijn interesse in ons label ook compleet weg. De contracten die wij hadden getekend, waren opgesteld door zijn juristen. Wij hadden ze natuurlijk wel goed nagekeken, maar als je geen juridische achtergrond hebt, mis je alle loopholes die erin staan. Dankzij die loopholes wisten zijn juristen hem onder de contracten uit te krijgen en bleven Delia en ik achter zonder label en met een enorme schuld. Toen ik de krantenkop van De Telegraaf zag ‘Vorige week gaf ze nog een uitverkochte show op het Westergasterrein en nu serveert ze mijn koffie’ had ik het wel even moeilijk.”

Hoe kom je zo’n klap te boven?
“Ik ben ontzettend positief ingesteld. Mijn moeder zegt altijd dat ik net een grassprietje ben: ik buig wel, maar schiet de volgende dag weer terug. Maar ik zal niet ontkennen dat ik het op momenten heel lastig heb gehad. Maar ik heb altijd gedacht: ik moet hier uit, het moet weer beter. Ik plakte mijn hele huis vol met de tekst ‘I lived my dream once, I will live it again‘ om mijzelf er iedere dag aan te herinneren dat het weer goed zou komen.”

Hoe kwam je vervolgens terecht in de tattoo business?
“Wegens een operatie aan mijn hart kwam ik in de Ziektewet terecht en belandde zo bij het UWV. Voor een re-integratiecursus moest ik vrijwilligerswerk doen. Ik heb zelf al zo’n twintig jaar permanente make-up en een vriendinnetje van mij die dat zet, stelde voor dat ik dat ook ging doen. Dat vond ik leuk om te doen, maar omdat je alleen wenkbrauwen en een lijntje boven de ogen kan tatoeëren, miste ik toch het creatieve aspect. Toen dacht ik: waarom ga ik niet gewoon echt tatoeëren? Volgens mij kan ik dat wel. Via via kwam ik met wat mensen in contact en kon ik aan de slag bij een tattoo shop. Ik ben daar nooit begonnen met het idee: dit wordt mijn nieuwe carrière. Ik ben het vooral gaan doen als dagbesteding. De tattoowereld is met geen enkele andere bedrijfscultuur of branche te vergelijken. Er is geen opleiding voor. Je leert tatoeëren door het te doen en gaat daarom als apprentice in de leer bij iemand. Het is daarbij niet gebruikelijk om vanaf het begin al zelf te tatoeëren. Ik heb het geluk gehad dat mijn master een ontzettende schat was, die mij na een week al mijn eerste tattoo liet zetten. Mijn ‘slachtoffer’ was een bekende van mij die een portret wilde van zijn overleden hond met een datum erbij. Ik vroeg mijn master welke tatoeages het moeilijkst zijn om te zetten. Portretten en letters, zei hij. Ik had dus meteen dubbel prijs, haha. Toch was ik niet bang dat het niet goed zou gaan. Ik wist dat ik ook met andere materialen en instrumenten dan potloden kon ‘tekenen’ en had vertrouwen in mijzelf dat ik dit kon.”

En hoe ging die eerste tattoo?
“Ik moet wel zeggen dat een tattoëermachine een van moeilijkste tools is waar ik ooit mee heb getekend. Het apparaat is heel zwaar, topzwaar aan één kant en het trilt. Toch ging die eerste tattoo heel goed! Mijn master was lovend en wilde mij meteen volledig aan de slag hebben. Een ontzettende eer, maar dat mensen meteen voor mijn werk zouden gaan betalen, ging mij toch wat te snel. Ik miste de ervaring. We bedachten toen dat we de kelder van het atelier dat ik nog steeds had om konden bouwen tot tattoo studio, zodat ik ‘s avonds en in de weekenden kon oefenen op vrienden en kennissen. Zo gezegd, zo gedaan. Al gauw kreeg ik ook allemaal aanvragen van mensen die ik niet kende, maar die mijn werk bij anderen hadden gezien. We zijn er toen voorzichtig geld voor gaan vragen en toen de shop waar ik destijds werkte van de een op de andere dag sloot, besloten we een eigen studio te beginnen. Onze shop zat natuurlijk op de Wallen, de Red Light District, dus zo kwamen we op de naam Ink District.”

Hoe is het om samen met je partner een business te runnen?
“Dat is heel leuk, maar daar hebben we wel de nodige aanpassingen voor moeten maken. Het eerste jaar werkten we zeven dagen per week; Jeffrey had daar zelfs nog een fulltime baan naast. Dat eist een enorme tol van je gezondheid en welzijn. We konden op een gegeven moment de stap maken om ons alleen nog maar met Ink District bezig te houden, maar wel nog steeds zeven dagen per week. Zoveel samenwerken zorgt natuurlijk af en toe voor moeilijke momenten. Toen de shop zo goed ging lopen dat wij niet meer zeven dagen per week hoefden te werken, hebben wij daar heel bewust verandering in aangebracht, door te besluiten niet steeds gelijktijdig te werken. Jeffrey werkt voornamelijk op de dagen dat ik vrij ben en andersom. Dat werkt supergoed en wij hebben echt een fantastische relatie. Juist ook omdat je met elkaar zakelijk dingen opbouwt, groei je samen. De taakverdeling tussen ons is ook heel fijn; hij heeft zijn eigen ding en ik het mijne. We vertrouwen elkaar en laten elkaar daarin vrij. Tuurlijk zijn we wel eens kritisch naar elkaar – heb je dat gezien en let je daarop? – maar zo hou je elkaar alleen maar scherp. Zo werk ik trouwens met mijn hele team. Je bedrijf is je kindje, maar je moet het ook los kunnen laten. Ik ben er niet zeven dagen per week, ik wil ook wel eens op vakantie, maar de shop is wel zeven dagen per week open. Plus, de band die je met elkaar op kan bouwen, als je mensen bepaalde vrijheden en vertrouwen geeft, is zoveel meer waard dan de hiërarchische structuur die veelal in de tattoo wereld heerst.”

Je hebt zelf geen tatoeages, leg dat even uit.
“Dat komt allereerst doordat ik dus op een andere manier de business in ben gerold dan de meeste tatoeëerders. Veel tatoeëerders hebben zelf al tatoeages en beginnen uit liefde daarvoor met het vak. Ik ben begonnen vanuit mijn liefde voor kunst en voor creëren. Dat is een heel ander uitgangspunt. Je denkt daarnaast misschien dat je getriggerd wordt om sneller een tatoeage te nemen als je er de hele dag mee bezig bent, maar dat is juist niet zo. Omdat je zoveel leuke en mooie dingen voorbij ziet komen, is het alleen maar moeilijker om te bepalen wat je zelf echt het mooist vindt. Daarnaast wordt je door dit werk natuurlijk heel kritisch. Ik kan een bepaald ontwerp heel mooi vinden, maar als ik het vervolgens tien keer zet in één week, hoef ik het niet meer. Wel heb ik mij weleens getatoeëerd zonder inkt om te weten hoe het voelt. Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel snap dat er wordt gezegd dat de pijn verslavend werkt!”

Hoe is het om mensen met jouw werk te zien?
“Ik vind dat soms nog steeds onwerkelijk. Ik vind het een ontzettende eer dat iemand daarvoor kiest. Als je bijvoorbeeld een schilderij koopt, kan je het na een paar jaar van de muur halen als je het even zat bent. Met een tattoo werkt het zo natuurlijk niet. Dat iemand de commitment maakt om voor de rest van zijn of haar leven met mijn werk te lopen, vind ik heel erg tof. De leukste tatoeages om te zetten vind ik ik dan ook degenen die ik helemaal zelf heb ontworpen. Soms komen mensen met een ontwerp of een voorbeeld van wat ze willen, maar soms komen ze ook alleen maar met een idee. Aan de hand van dat idee maak ik dan een ontwerp, maar dat ontwerp is afhankelijk van mijn visie, mijn ervaringen, mijn associaties, zelfs mijn emoties. Tussen mijn ontwerp en het idee dat jij in je hoofd hebt, kan soms best een verschil zitten. Ik vind het dan ook niet gek als mensen aanpassingen willen in mijn ontwerpen. Je loopt er tenslotte de rest van je leven mee. Maar ik heb de laatste tijd meerdere klanten gehad, die een heel groot ontwerp wilden en gewoon niets wilden veranderen aan het ontwerp dat ik gemaakt. Dat voelt geweldig!”

Wat is je meest memorabele moment so far?
Overall zijn het vooral de momenten van bewustzijn. Dat klinkt heel zweverig, maar in praktijk betekent het gewoon dat ik elke dag even een momentje neem om dankbaar te zijn voor waar ik nu sta. Ik heb nu een succesvolle business, maar heb ook de andere kant gezien. Dus dat het nu zo goed gaat, is heel fijn. Specifieke wauw-momenten zijn de complimenten die we van anderen tatoeëerders krijgen. Toen we net begonnen zeiden mensen tegen mij dat als ik er artiesten bij wilde hebben, ik genoegen moest nemen met artiesten die minder goed waren, omdat we geen naam hadden. Ik dacht, dat pak ik anders aan. Ik ben begonnen met talentvolle apprentices die we op hebben weten te leiden tot ontzettend goede artiesten. Ook krijgen we inmiddels aanvragen van artiesten die al een gevestigde naam zijn, die graag bij ons willen werken. Dat is ook weer zo’n wauw-moment.”

Wat heb je geleerd career wise?
“Altijd je gut feeling volgen. Toen we voor ons modelabel de contracten tekenden met de investeerder, hadden Delia en ik allebei wel ergens het gevoel dat het niet goed zat. Maar we konden er niet precies de vinger opleggen wat er dan niet goed zou zijn en de investeerder wist het ons zo goed te verkopen, dat we niet naar dat gevoel geluisterd hebben. Dat heeft ons uiteindelijk ons label gekost. Dat gebeurt mij niet nog een keer. Ik luister nu naar mijn gevoel. Ik denk dat dat het belangrijkste is. Ik ben bij Ink District ook gewoon begonnen vanuit mijn gevoel. Dat heeft deels ook te maken met het feit dat ik ADHD heb. Ik bedenk iets en dan moet het nu. Eigenlijk nog liever gisteren, maar ik kan in ieder geval geen dag langer meer wachten. Dat is heel tekenend voor wie ik ben. Tuurlijk kan dat impulsieve wel eens tegen je werken, maar het kan je ook heel erg helpen. Ik heb een ontzettende drive en accepteer geen ‘nee’ als antwoord. Volg dus je gut feeling, doe de dingen die jij wilt doen, dan trek je ook vanzelf de juiste mensen aan. Door zo te handelen, straal je namelijk een bepaalde energie uit, waar mensen bij in de buurt willen zijn.”

Wat is je goal voor de toekomst?
“Ik ben niet zo van het plannen maken, maar meerdere vestigingen van Ink District openen is wel een droom. Verder zouden we ook graag abroad gaan. Een business beginnen in een stad als New York, Londen, Bali of Parijs lijkt mij waanzinnig. Maar ik kijk vooral waar het universum mij brengt. Als er een kans voorbijkomt, ga ik ervoor. Maar het hoeft niet per se bij tatoeëren te blijven. We zijn nu bijvoorbeeld ook bezig met een merchandise lijn en zo zijn er nog veel meer mogelijkheden om dingen erbij te doen. Ik word het gelukkigst van dingen opzetten. Dat je iets opbouwt vanaf scratch en dat dat vervolgens uitgroeit tot iets succesvols. Dat geeft zo’n kick! Ik blijf gewoon doen waar ik happy van word.”

Heb je nog een note voor mede-goaldiggers?
“Geloof in jezelf. Wees overtuigd van je eigen kunnen. Ik heb in het begin mensen gehad die mij voor gek verklaarden dat ik hiermee begon. Aan dat soort mensen heb ik echt geen boodschap. Als het van binnen komt en het voelt voor jou goed, ga er dan voor!”

Op de hoogte blijven van Goaldigger-nieuwtjes? Volg ons op Facebook en Instagram en meld je aan voor de nieuwsbrief.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Hey goaldigger!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief met onze laatste artikelen, inspirerende tips, exclusieve content en meer good stuff!

Marcellina Rietvelt

Marcellina Rietvelt

Na het behalen van een master Rechten en jarenlang werkzaam te zijn bij een advocatenkantoor, besloot Marcellina het roer volledig om te gooien en haar passies te volgen: mode en het empoweren van vrouwen! Het is nooit te laat om te gaan doen waar je echt gelukkig van wordt!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>